Juz od jakiegos czasu co raz czesciej zastanawiam sie jak wszystko dalej sie potoczy. Dziwne mysli wciaz wisza mi nad glowa, co raz czesciej wydaje mi sie, ze moje malzenstwo pomalu podupada. Od urodzenia Alexa przestalismy byc przyjaciolmi, partnerami, kochankami i stalismy sie rodzicami. Przestalismy wychodzic do kina, do restauracji, skonczyly sie kolacyjki w romatycznej atomsferze, zagubila sie czulosc, rozmowa. Zaczelismy zyc obok siebie, a nie ze soba. Wiem, ze malo by bylo trzeba zeby nadrobic to co utracilismy, ale wymaga to pracy obojga, a ja nie wiem czy wogole mam na to sile. Czuje sie tak zmeczona, jedna przespana noc od 13 miesiecy, wciaz ganianie i uzeranie sie z malym doprowadza mnie do szalu, ciagle spedzanie czasu z dzieckiem jest cholernie wyczerpujace. Brakuje mi tu kogokolwiek, kto raz na jakis czas zajalby sie dzieckiem. Nie wiem czy to ja jestem taka slaba, czy wiekszosc mam o tym nie mowi, ale ja czasami mysle, ze nie dam rady juz tak dalej.

Marzy mi sie czasami spedzenie samotnego czasu, zrobienie czegos na co ja mam ochote, na wypad za miasto, na czytanie ksiazki do rana, na zasiedzenie sie u kolezanki przy plotach, na spedzenie dnia u fryzjera czy kosmetyczki, czy chociazby polezenie przez caly dzien z pilotem w reku od telewizora.

Czy kiedys przyjdzie taki dzien? Czy kiedykowiek chociaz przez chwile poczuje sie jak kiedys?